در ميان معبودهاى باطل هواهاى نفسانى بيش از همه پيرو دارد و بيش از همه آنها در دلهاى افراد زبون نفوذ دارد ، از اينجاست كه قرآن كريم از اين معبود به صورت مشخص بحث كرده است ، آنجا كه مىفرمايد : ( أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ . ) ؛ « آيا ديدى آن كسى را كه خواسته‌هاى نفس خود را خداى خويش اخذ كرده است » . « 1 » و چه بسيارند كسانى كه از نظر اعتقاد و تئورى به خداى يكتاى بىهمتا معتقدند ، ولى در مقام عمل چون درهم و دينار مىبينند او را فراموش مىكنند و نمىشناسند و در عين حال كارهاى خلاف و ناشايست خود را از نظر مذهبى توجيه مىكنند و به آن رنگ مذهب مىزنند . 2 . ايمان زبان ( فرض اللّه على اللّسان القول و التّعبير عن القلب بما عقد و اقرّ به ) ؛ « خداى منان بر زبان واجب كرده كه آنچه در دل به آن معتقد است همان را به زبان آورد و ترجمان دل باشد » . زبان بايد پيش از هر چيزى اعتقاد درونى خود به خداى منان را به زبان آورد ، و از عقيده و توكل و تسليم فرمان خداى يكتا بودنش پرده بردارد .

--> ( 1 ) - سوره جاثيه - آيه 23